قضاوت

هر کسی از پنجره ی نگاه خودش دیگران را به قضاوت می نشیند .

 برداشت های متفاوت از محیط و اطرافیان ، حتا در یک شرایط یکسان نیز وجود دارد . حال اگر شرایط که یک عامل متغیر است ، تغییر کند ، این تفاوت در نگاه و قضاوت در مورد یک موضوع ، عمیق تر می شود .

از این رو می توان عقیده ی شخصی خود را در مورد یک موضوع ابراز کرد بی آنکه انتظار برود دیگران نیز به همین عقیده رسیده باشند .

شاید در شکل کلی ِ یک موضوع ، اشتراکی وجود داشته باشد، اما تفاوت ها بیشتر در جزییات  به چشم می خورند . معیارهای اخلاقی از این دست موضوعات هستند . مثلا : خوبی ، امری ست پذیرفتنی ، اما چه چیزی خوب محسوب می شود برمی گردد به دیدگاههای شخصی . ( بحث درباره ی این موضوع که دیدگاههای شخصی چگونه پدید می آیند در این مجال نمی گنجد . )

..........................................................................................

پی نوشت ۱ :  نمایشگاه کتاب امسال با کتاب آنیما در شعر شاملو هوای دیگری گرفته است .

پی نوشت ۲ : مگر نمی دانی من از باد زخمهای زیادی خورده ام ؟  تو دیگر به من زخم نزن !

باران

هوا  گرم است 

و زمین همه ی باران های گذشته اش را از دست داده است . 

به کدام آواز گوش می کنی که صدای مرا نمی شنوی ؟

این روزها به هر چیزی که نگاه می کنم رنگ غم گرفته است !

یعنی درذهن من شادی مرده ست ؟ شاید شادی را خیلی وقت پیش از این ، در ابتدای کوچه جا گذاشته

 باشم ! برگردم این همه راه  ؟ نه ، اگر برگشتم و نبود چه  ؟  اصلاً به فرض که باشد وقتی نمی توانم این

همه راه به دنبال خود بکـشانم اش چه فایده دارد این برگشـتن  ؟  باز هم همه چیز می شود همینی که

هست ! غصه ها هم که هر روز سنگین تر می شوند  .  ای کاش کسی می توانست شادی ها یش را با

من قسمت کند ! ای کاش کسی می توانست کمی از دردهای من بکاهد ! وقتی می گویم که تنها حضور

 تو مـرا به زندگـی بسته است تو بـاور کـن   !   وگـرنه سنگینی ی ِ این هـمه درد مـرا پیش تر از این از پـای

 درمی آورد !  می توانی دست های مرا بگیری ،  پیش از آنکه آخرین نفس هایم را برآورم  ؟  آه ، خواهش

 می کنم به رویاهای من نخند  ! من با آنکه پاهایم پیچ خورده بودند به سوی تو آمدم  !  حالا که در مرداب

 نفس های سردِ این شهر فرو می روم دست های مرا بگیر ، پیش از آنکه آخرین نفس هایم را برآورم . . . !

 یک پلان . . .

 روز سختی بود .

دوربین را به محوطه ی مدرسه بردم  برای گرفتن یک پلان که در آن جا می گذشت . بچه ها مشغول

 بازی بودند  .  بازیی که سال ها بود  من از آن فاصلـه گـرفته بودم .  چیزی نگذشته بود که یک حس

نوستالوژیک وحشیانه به من حمله کرد .

خستگی یِ  این روز  به چیزی شبیه فرسودگی تبدیل شد .

. . .

چشم هایش را باز کرد . فضای غریبی بود . به اطراف­ اش نگاهی کرد . خانم پرستار به بیماری می گفت : باید تحمل کنی ... !

سوزشی را در نفس­هایش حس می کرد همراه با دردی در مهره ­های کمرش . به دیوار سفید­­­­­­­ سقف خیره شد و تمام کتک­هایی را که از همسرش خورده بود به یاد آورد .  تازه یادش آمد که چه روزهای تلخی بر او گذشته است .

 پی ­نوشت :

 ـ وقتـی زنـی  ،  از حقـوق از دست رفته اش حـرف مـی زند  ،  مـردان پـوچ به او می خندند . . . او محکوم به شکست و زنده ­گی در زیر سایه ­ی پدر خوانده ­هاست .

نرگس عزیز ...

درمورد پست عمیق و ارزشمند " با احترام" حرفهای زیادی برای گفتن هست . با نوشته ات کاملا موافقم و می خواهم به آن چند جمله ای اضافه کنم  :

بحث خوبی را باز کرده ای . مسئله ای که مدتها می شود درباره اش به بحث نشست . ابتدا بیایید کمی از مسئله فاصله بگیریم و از بالا به آن نگاه کنیم . شاید در این صورت بهتر بتوانیم کل این فرایند را تحلیل کنیم .

آخرین برگهای زرد فرو افتادند

بر تالاب سیاه زندگی .

درختان برهنه ، از سرما می لرزند

مثل من

مثل تو  ...

دلم گرفته است .

 وقتی تنهایی عمیق تر می شود دردها هم عریان تر می شوند . نمی خواهم بر دردهایم شادی موضعی بزنم تا برای مدتی کوتاه بخوابم . آه که دردهای من چقدر عمیق اند .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پی نوشت ۱ : به تمام آرزوهای من  که بر پیشانیم با خطی درشت و خوانا نوشته ام ، می خندد ، رد می شود ، می خندد ، رد می شود ... دور می شود .

 پی نوشت ۲ : به قول دوست بسیار عزیزم خانم الهام جم زاد : چقدر این روزها عجیب شده اند ، انگار تبدیل شده اند به یک مور یانه که آرام آرام و در انزوا ذرات تنت را می جود و بعد ازتو ...

شعر از مارگوت بیکل

ترجمه ی احمد شاملو

پنجه در افکنده ایم

با دست های مان

به جای رها شدن

سنگین سنگین بر دوش می کشیم

بار دیگران را

به جای همراهی کردن شان .

عشق ما

نیازمند رهایی  است

نه تصاحب .

در راه خویش

ایثار باید

نه انجام وظیفه .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 پی نوشت 1 :   هر کس که راه می رود می تواند گم بشود .

پی نوشت 2 :     جزء کوچکی از یک شیء بزرگ بودن بهتر است از جزء بزرگی از یک شیء کوچک بودن .

پاهایش را بلند کرد . 

نه اینکه دلش می خواست من در زیر پاهایش نفسی تازه کنم . نه اینکه می خواست من ــ  که سالهاست مجالی برای بلند شدن نیافته ام ــ  بلند شوم ، راه بروم و زندگی کنم  ، پاهایش از یک جا ماندن خسته شده بود  !

عالیجناب

من تنها برای شعر سرودن زندگی میکنم

اگر زندگی ام را بگیری

آن وقت . . .

برای زندگی کردن شعر خواهم سرود .

                                                  برانژه

( شاعر فرانسوی  )

۱ ـ    ادبیات و فلسفه

دنیای وسیع و تاثیر گذار ادبیات بر هیچ کس پوشیده نیست ، بطوری که برخی از متفکرانِ مسایل فلسفی نیز نظریات و ایده های خود را در قالب ادبیات ریخته اند . . .  اینک با بررسی رمان تهوع ، نوشته ی ژان پل سارتر ، بنیانگذار مکتب اگزیستانسیالیسم ، به این سوال که آیا دنیای فلسفه از دنیای ادبیات جداست ، پاسخ خواهم داد .